کتاب لغت

fa ‫زمان گذشته ی افعال معین 1‬   »   th อดีตกาล ของกริยาช่วย 1

‫87 [هشتاد و هفت]‬

‫زمان گذشته ی افعال معین 1‬

‫زمان گذشته ی افعال معین 1‬

87 [แปดสิบเจ็ด]

bhæ̀t-sìp-jèt

อดีตกาล ของกริยาช่วย 1

à-dèet-gan-kǎwng-grì-ya-chûay

نحوه مشاهده ترجمه را انتخاب کنید:   
فارسی تايلندی بازی بیشتر
‫ما باید به گلها آب می‌دادیم.‬ เราต้องรดน้ำดอกไม้ เราต้องรดน้ำดอกไม้ 1
a--de-et-----ka---g--ri--ya--h--ay à-dèet-gan-kǎwng-grì-ya-chûay
‫ما باید آپارتمان را تمیز می‌کردیم.‬ เราต้องทำความสะอาดอพาทเม้นท์ เราต้องทำความสะอาดอพาทเม้นท์ 1
a--d-̀e---an-k---n---r-̀-y--c-û-y à-dèet-gan-kǎwng-grì-ya-chûay
‫ما باید ظرفها را می‌شستیم.‬ เราต้องล้างจาน เราต้องล้างจาน 1
r----ha-w-g--ót--ám--àwk---́i rao-dhâwng-rót-nám-dàwk-mái
‫آیا شما مجبور بودید صورت حساب را پرداخت کنید؟‬ พวกเธอต้องจ่ายบิลด้วยหรือเปล่า? พวกเธอต้องจ่ายบิลด้วยหรือเปล่า? 1
rao-dhâw-g-ro-t---́m--a-w--mái rao-dhâwng-rót-nám-dàwk-mái
‫آیا شما مجبور بودید ورودی را پرداخت کنید؟‬ พวกเธอต้องจ่ายค่าผ่านประตูด้วยหรือเปล่า? พวกเธอต้องจ่ายค่าผ่านประตูด้วยหรือเปล่า? 1
r----h-̂--g-r----n--m--a-wk--a-i rao-dhâwng-rót-nám-dàwk-mái
‫آیا شما مجبور بودید جریمه را پرداخت کنید؟‬ พวกเธอต้องจ่ายค่าปรับด้วยหรือเปล่า? พวกเธอต้องจ่ายค่าปรับด้วยหรือเปล่า? 1
r-----âwn-------w-m---̀---d-w-p-̂t--e-n rao-dhâwng-tam-kwam-sà-a-daw-pât-mén
‫کی باید خداحافظی می‌کرد؟‬ ใครต้องลาจากกัน? ใครต้องลาจากกัน? 1
r-o-d----ng--am---am-s------------t-mén rao-dhâwng-tam-kwam-sà-a-daw-pât-mén
‫کی باید زود به خانه می‌رفت؟‬ ใครต้องกลับบ้านก่อน? ใครต้องกลับบ้านก่อน? 1
r-o-d-â--g-tam-kwam-s---a--aw------mén rao-dhâwng-tam-kwam-sà-a-daw-pât-mén
‫کی باید با قطار می‌رفت؟‬ ใครต้องนั่งรถไฟ? ใครต้องนั่งรถไฟ? 1
r----ha--n---á-g-j-n rao-dhâwng-láng-jan
‫ما نمی‌خواستیم زیاد بمانیم.‬ เราไม่อยากอยู่นาน เราไม่อยากอยู่นาน 1
ra--dh-̂--g---́ng--an rao-dhâwng-láng-jan
‫ما نمی‌خواستیم چیزی بنوشیم.‬ เราไม่อยากดื่มอะไร เราไม่อยากดื่มอะไร 1
r-o--h--wn---a-----an rao-dhâwng-láng-jan
‫ما نمی‌خواستیم مزاحم بشویم.‬ เราไม่อยากรบกวน เราไม่อยากรบกวน 1
p-̂----u---d--̂--g----------du-a----̌u-bh-ào pûak-tur̶-dhâwng-jài-bin-dûay-rěu-bhlào
‫من فقط می‌خواستم تلفن کنم.‬ ตอนนั้น ผม / ดิฉัน แค่อยากโทรศัพท์ ตอนนั้น ผม / ดิฉัน แค่อยากโทรศัพท์ 1
pûa--t-r̶-----w-g--a----i--dû-y--------lào pûak-tur̶-dhâwng-jài-bin-dûay-rěu-bhlào
‫من می‌خواستم تاکسی سفارش بدهم.‬ ผม / ดิฉัน แค่ต้องการเรียกแท็กซี่ ผม / ดิฉัน แค่ต้องการเรียกแท็กซี่ 1
pu-ak---r̶-dh-̂wn--j-̀---in-d-̂ay-re-u-bhl--o pûak-tur̶-dhâwng-jài-bin-dûay-rěu-bhlào
‫چون می‌خواستم به خانه بروم.‬ ที่จริง ผม / ดิฉัน อยากขับรถกลับบ้าน ที่จริง ผม / ดิฉัน อยากขับรถกลับบ้าน 1
p-̂-k--ur̶-dhâwn----̀---a----̀n---r---dho---u--y--ě--bhlào pûak-tur̶-dhâwng-jài-kâ-pàn-bhrà-dhoo-dûay-rěu-bhlào
‫من فکر کردم تو می‌خواستی به همسرت تلفن کنی.‬ ผม / ดิฉัน คิดว่า คุณอยากโทร.หาภรรยาของคุณ ผม / ดิฉัน คิดว่า คุณอยากโทร.หาภรรยาของคุณ 1
p-̂ak---r̶---a-wng-jà---a---a-----rà-dho---u--y---̌--bh-ào pûak-tur̶-dhâwng-jài-kâ-pàn-bhrà-dhoo-dûay-rěu-bhlào
‫من فکر کردم تو می‌خواستی به اطلاعات تلفن کنی.‬ ผม / ดิฉัน คิดว่า คุณ อยากโทรสอบถามข้อมูล ผม / ดิฉัน คิดว่า คุณ อยากโทรสอบถามข้อมูล 1
p-̂-----r̶--h---ng--a-i--â--àn-bhr-̀--hoo--u----rěu--h--̀o pûak-tur̶-dhâwng-jài-kâ-pàn-bhrà-dhoo-dûay-rěu-bhlào
‫من فکر کردم تو می‌خواستی پیتزا سفارش بدهی.‬ ผม / ดิฉัน คิดว่า คุณ อยากสั่งพิซซ่า ผม / ดิฉัน คิดว่า คุณ อยากสั่งพิซซ่า 1
p-----tu-̶-d-a--n--j-̀----̂--ra-p-d-̂-y-rě--b-l-̀o pûak-tur̶-dhâwng-jài-kâp-ráp-dûay-rěu-bhlào

‫حروف بزرگ، احساسات بزرگ‬

‫تبلیغات از تصاویر زیادی استفاده می کند.‬ ‫تصاویر امیال خاص را بیدار می کند.‬ ‫ما به تصویر طولانی تر و با توجّه تر از حروف نگاه می کنیم.‬ ‫در نتیجه، ما تبلیغات را با عکس بهتر به یاد می آوریم.‬ ‫تصاویر نیز واکنش های قوی عاطفی ایجاد می کنند.‬ ‫مغز تصاویر را بسیار سریع تشخیص می دهد.‬ ‫مغز بلافاصله، آنچه را که در تصویر می توان دید را می داند .‬ ‫حرف با تصویر متفاوت عمل می کند.‬ ‫آنها شخصیت های انتزاعی هستند.‬ ‫بنابراین، مغز ما نسبت به حروف آهسته تر از تصویر واکنش نشان می دهد.‬ ‫اوّل، باید معنای کلمه را درک کند.‬ ‫ممکن است گفته شود که علائم باید بدر بخش از زبان مغز ترجمه شود.‬ ‫ولی احساسات را می توان با استفاده از حروف نیز تحریک کرد.‬ ‫ولی متن آن باید بسیار طولانی باشد.‬ ‫مطالعات نشان می دهد که حروف بزرگ اثر بیشتری دارند.‬ ‫حروف بزرگ نه تنها بیشتر از حروف کوچک قابل مشاهده هستند.‬ ‫آنها همچنین یک واکنش احساسی قوی تری ایجاد می کنند.‬ ‫این در مورد احساسات مثبت و منفی هم صادق است.‬ ‫اندازه چیزها همیشه برای انسان مهم بوده است.‬ ‫انسان باید به سرعت در برابر خطر واکنش نشان دهد.‬ ‫و هنگامی که چیزی بسیار بزرگ است، کاملا نزدیک حس می شود!‬ ‫بنابراین، قابل فهم است که تصاویر بزرگ واکنش های قوی ایجاد می کنند.‬ ‫امّا چگونه به حروف بزرگ واکنش نشان می دهیم زیاد روشن نیست.‬ ‫حروف در واقع علامتی برای مغز نیستند.‬ ‫با وجود این، مغز وقتی حروف درشت را می بنید فعّالیت بیشتری از خود نشان می دهد.‬ ‫این نتیجه برای دانشمندان بسیار جالب است.‬ ‫این امر نشان می دهد که چگونه حروف برای ما اهمیّت پیدا کرده اند.‬ ‫مغز ما به نوعی آموخته است که چگونه به نوشته واکنش نشان دهد.‬